Skocz do zawartości


Andreas Vollenweider - biografia

  • Zaloguj się, aby dodać odpowiedź
Brak odpowiedzi do tego tematu

#1 fortyck



  • Administrator
  • PipPipPipPipPipPipPipPipPip
  • 18673 postów
  • Płeć:Mężczyzna
  • Lokalizacja:Kraków

Napisano 30 sierpień 2016 - 11:46










Andreas Vollenweider (born 4 October 1953) is a Swiss harpist, who is generally categorised as New Age and uses amodified, electroacoustic harp of his own design.[1] He has collaborated with Bobby McFerrinCarly SimonLuciano Pavarotti and in 1987 received a Grammy Award for the album Down to the Moon.[2] Vollenweider's style has been described by the New York Times as "swirling atmospheric music, which evokes nature, magic and fairy tales".[3] He has toured internationally and produced fourteen regular albums in a career that spans four decades. Vollenweider lives near Zurich.[4]



Early life

Vollenweider was born in 1953 and is the son of Hans Vollenweider (1918-1993) an organist and composer, while his mother was a painter.[5][6] In 1971, he married Beata, a kindergarten teacher,[7] with whom he has two sons (Jonathan and Sebastian) and a daughter, Noëmi.[8][9] In 1975, Vollenweider discovered the harp and, finding its traditional versions too limited for his own musical ideas, developed his own style, tailoring the instrument according to his needs. He created the electro-acoustic harp.[10] He formed the trio ‘Poesie und Musik’ together with Rene Bardet (bass) and Orlando Valentini (guitar), recording interpretations of the poetry of François Villon and Heinrich Heine which he left in 1978.[11][12] During this period, Vollenweider also wrote music for film, mainly nature documentaries.[13]






In 1979 he released his solo debut, Eine Art Suite in XIII Teilen in Switzerland.[14] He subsequently began forming his ensemble “Andreas Vollenweider and Friends”, which included Walter Keiser (drums), Pedro Haldemann (percussion), Bobby Reveron (percussion), and Jon Otis (percussion). This five-piece debuted on July 11, 1981 at the Montreux Jazz Festival.[15] Vollenweider was discovered by the German record-producer and manager Vera Brandes, who oversaw the release ofBehind the Gardens - Behind the Wall - Under the Tree....[16] through her VeraBra Records. The album was distributed through CBS Records International and reached 32 in the German album charts in March 1982.[17] The follow-up Caverna Magica was recorded in the period May–November 1982 while Vollenweider and his band performed around Europe.[18] Released in January 1983, the album managed to reach 11 in the German album chart.[19] In 1983, he underlined his commitment to environmental issues with the EP "Pace Verde" in support for Greenpeace, which was accompanied by a video that Vollenweider directed and produced himself.[6] In October of that year he was awarded a Dutch Edison in the Instrumental category for Caverna Magica.[20]

In 1984, the album White Winds entered the American billboard chart.[21] Released through CBS Masterworks in North America, his records remained on catalogue,[16] clocking up to six-figure sales.[6] Vollenweider embarked on his first American tour in November of that year, making his debut at the Beacon Theatre, New York.[22] It was presented by Carly Simon who had come across his music a year earlier. She explained that "I knew I had discovered something that was going to change me in a wonderful way, I became so obsessed with his music that anyone who came to my house was introduced to it within the first 10 or 15 minutes".[3]Through CBS she got in contact with the artist and arranged for his American debut. As his instrumental tracks were generally deemed unsuitable for radio, he largely relied on word-of-mouth in gathering an international following.[23]

Vollenweider spent much of 1985 on tour, promoting the White Winds album with his five-piece band.[4] The shows were described as a new age experience that combined the use of lights and dry ice while Vollenweider appeared as a "white-clad figure who's poised to drive the audience wild with a harp".[7] In 1987, Down To The Moon, which had been originally recorded and released in 1984, received a Grammy Award. This was followed by tours in Canada, the United States, thirteen European countries, Japan, and Australia. When he composed the music of, and recorded, the dynamic album Dancing With The Lion in 1988 and 1989, Vollenweider opened his project, for the first time in his career, to numerous guests from a wide range of musical genres. He directed and produced two award-winning videos, one of which was for the title selection; for both videos, he contributed to the storyline, the choreography, and set/costume designs.[citation needed]



Vollenweider's double album The Trilogy (1990), consisted of a selection of the first three albums (Behind The GardensCaverna Magica, and White Winds) and previously unreleased material. In 1991, he followed up with Book of Roses, which included symphonic orchestral elements for the first time. In 1992, he participated in a benefit show for Chernobyl's children on Moscow's Red Square. The same year, he won the World Music Award in Monaco. In 1993-94, he produced his first album including vocals. The 1993-94 album Eolian Minstrel featured contributions from American singers Carly Simon and Eliza Gilkyson. The release was followed by worldwide tours.[citation needed]

In 1994, he performed at the Pavarotti and Friends event in Modena, Italy, where he played duets with operatic lyric tenor Luciano Pavarotti (a native of Modena) and Canadian rock balladeer Bryan Adams. After conducting tours and open-air shows in Europe and the United States, in 1995 he played in Latin America for the first time. 1995-97 saw Vollenweider playing a series of shows in remarkable locations: a tour of Polish castles, a show with Italian singer/songwriter Zucchero at the 2500 m high location (at -8 Celsius) of Brunico in the Southern Alps, and in a giant volcanic cave at Lanzarote's Festival Musica Visual.[citation needed]

In 1998, Vollenweider began the recording of Kryptos, a work for symphonic orchestras and guest virtuosos from all over the world. He initiated a symphonic live project which he called Wolkenstein. In 1999, he returned to free improvisation and intimate musical dialogues with his album COSMOPOLY He invited friends, including American vocal acrobat Bobby McFerrin, Brazilian cult poet and singer Milton Nascimento, South-African ethno-jazz pianist Abdullah Ibrahim, the 74-year-old Armenian duduk legend Djivan Gasparyan, Galician bag-pipe and whistle virtuoso Carlos Nuñez, the American singer-songwriter Carly Simon, and American blues-trombone master Ray Anderson, from all over the globe to create “world music”.



Throughout 2000, he traveled with the COSMOPOLY project in Europe. Its changing configuration of musicians — almost daily — enabled Vollenweider to follow the open concept of the album. In New York City, he and his friends played two concerts for the United States release. Carly Simon joined the group, as did Mind Jostyn, Carlos Nuñez, Djivan Gasparian, XiaoJing Wang and Walter Keiser. Concerts in Brazil — with Milton Nascimento and composer/pianist Wagner Tiso — followed. In 2001, Vollenweider performed in Bali (Indonesia) at the international conference "song of convergence" with Balinese musicians. He began writing the "symphonic novel" Tales of Kira Kutan, which premiered at the Warsaw Film Music Festival 2001, with the orchestra Sinfonia Varsowia (Yehudi Menuhin), conducted by co-orchestrator André Bellmont. Returning to his native Switzerland, Vollenweider premiered Carte blanche at the AVO Festival in Basel, where his guests, in addition to a mini orchestra, included Abdullah Ibrahim and David Lindley.[citation needed]

In 2002, he performed at the Budapest Spring Festival in Hungary. Performances of the symphonies Tales of Kira Kutan and Wolkenstein at the Festival "Live at Sunset" in Zurich, with Sinfonia Varsovia, followed, as did a European summer tour, with the newly formed AVAF-mini orchestra, that included a performance at the "Big Chill Festival" in England and continued that fall. It was around this time that he collaborated with German film composer Hans Zimmer, in Los Angeles, on the music score for the movie Tears of the Sun (starring Bruce Willis and Monica Bellucci). In 2003, he continued his work with Zimmer. A performance followed, with his mini orchestra, in Johannesburg and at the "North Sea Festival" in Cape Town.[citation needed]

In 2004 and 2005, AVAF continued to increase touring activities in Europe. At this time, Vollenweider's entire catalogue was re-mastered and re-released on new record labels worldwide (USA/Canada:; international: A compilation, The Best of "Magic Harp, was released in the United States and Canada, and The Storyteller was released in Europe. A four-hour DVD was also produced. He played for HH, the Dalai Lama, when the latter paid a visit in Zurich. In 2005, he released the album VOX.[citation needed]

In the first three months of 2006, following extensive touring in Europe, Vollenweider conducted his first tour of the US in over ten years, touring from coast to coast. At that time, he also released his first DVD, The Magical Journeys of Andreas Vollenweider, which contained almost four hours of live concerts, documentaries, interviews. During the summer of that year, he recorded a new album, titled Midnight Clear, in which he again collaborated with Carly Simon. (See above for his previous collaborations with her.) The last three months of 2006 saw Vollenweider touring in Europe, in addition to his release of Midnight Clear on a worldwide basis and that of the DVD The Magical Journeys of Andreas Vollenweider in the rest of the world. 2007 saw Vollenweider draw his third nomination for a Grammy Award for the soundtrack album of the current DVD release The Magical Journeys of Andreas Vollenweider. Concerts in Europe and the United States followed, as did, in September of that year, the release of the two-CD double album Andreas Vollenweider & Friends - 25 Years Live, which covered the period from 1982 to 2007.[citation needed]

In 2008, during his composition of the music for, and his recording of, the album A I R, Vollenweider was a guest performer at the celebration concert for the 80th birthday of Armenian duduk legend Jivan Gasparyan.



In 2010, Vollenweider gave concerts in Eastern and Western Europe. In June, he undertook a special concert project, which he titled The Watercourse Way, at the Shanghai Centre in Shanghai, China, as part of Expo 2010. A "Dream Concert" of the extended AVAF followed in August, as did the "Dancing With The Lion Orchestra" concert on the shore of Lake Zurich; it featured a gathering of Vollenweider's musical friends from all corners of the world. In 2011, three decades after his first concert, he accepted the invitation of Montreux Jazz Festival founder Claude Nobs to perform an exclusive jubilee concert, on 7 July, at the 45th such Festival, titled "30 Years Andreas Vollenweider & Friends". It featured special guests Richard Bona and Raul Midon.

In 2012, he played at the farewell concert for Claude Nobs, who had died in January of that year.[citation needed] In the same year Vollenweider was granted the Swiss Music Award for "Outstanding Achievement Award" for his continuing life's work. On Christmas Eve, Swiss Television broadcasts the first major documentary devoted to Vollenweider, in which filmmaker Cristina Karrer shows impressing and touching sequences recorded in October 2010 in South Africa. In May 2012 Andreas Vollenweider lends his name to a campaign by ROKPA, a charity he has been working with for decades. Children who had once lived on the streets in Kathmandu, Nepal, visit eight Swiss cities to tell their moving stories using theatre, dance and music, with a changing roster of Swiss musical guests and an equally celebrated line-up of TV moderators.



His style has been described as weaving "elements of European classical and folk music, Third World vocal and percussive effects and natural sound effects into cyclical suites".[6] Vollenweider is perceived as one of the purveyors of the New Age genre, although his earlier recordings appeared on the jazz Billboard chart. The composer found that "what I am doing is really a very old thing, a very 'old age' thing, because I'm doing what people have been doing for thousands of years'.[6]



In the 1980s Vollenweider was described as someone whose 'politics run to the left including support for Amnesty International and Greenpeace'.[23] He is an outspoken pacifist and follower of the principles of non-violent conflict management of Mahatma Gandhi as can be seen on his website[24]









Andreas Vollenweider (ur. 4 października 1953 w Zurychu) – szwajcarski muzyk, kompozytor i multiinstrumentalista. Jego utwory były uznawane za różne rodzaje muzyki w tym world musicjazznew age czy nawet muzykę poważną; dwa z jego albumów zajmowały pierwsze miejsce na liście Billboard równocześnie w kategoriach utworów poważnych, jazzowych i muzyki pop.




Sławę temu szwajcarskiemu artyście przyniosła konstrukcja harfy elektroakustycznej oraz kompozycje, którym potrafił nadać niepowtarzalny klimat. Atmosfera jego utworów, szeroka i często nietypowa instrumentacja, eksperymentowanie z dźwiękami stawiają Vollenweidera w panteonie najwybitniejszych twórców muzyki instrumentalnej.

Artysta ten osobiście gra na wszelkiego rodzaju instrumentach dętych, szarpanych, smyczkowych, podstawą większości kompozycji jest jednak elektroakustyczna harfa, której konstrukcji był prekursorem i której możliwościom muzycznego przekazu jest wierny od 1975 roku. Jej dźwięk stanowi swoisty podpis artysty, ale jednocześnie ciężkie jest zaklasyfikowanie jego muzyki do ścisłych ram; Vollenweider korzysta z wielu możliwości jakie niesie muzyka, eksperymentuje z nią, improwizuje i zaskakuje.

Do instrumentów czasami dochodzi też, często komputerowo zmodyfikowany wokal, początkowo pełnił on jednak rolę dodatku. Najistotniejsza jest dla Vollenweidera "wizualna" strona muzyki, stara się on bowiem poprzez muzykę opowiadać historie, wydarzenia i malować muzyczne pejzaże, a poprzez wyobraźnię słuchacza, dobór instrumentów przekazywać miejsce czy czas "akcji" utworu. Dodatkowo, liniowy charakter utworów z nakazuje odsłuchiwanie albumu w całości, szczególnie widoczne było to w przypadku pierwszych jego wydawnictw. Pierwszym zaś śpiewanym albumem artysty był Eolian Minstrel (1993), na którym Vollenweiderowi wokalnie towarzyszyła Eliza Gilkyson, na następny natomiast przyszło czekać ponad dekadę – był to album o właściwie kojarzącym się tytule Vox z roku 2004. Jego muzyka wciąż się rozwija, Vollenweider wciąż skutecznie zaskakuje nowymi pomysłami niczym w latach największego sukcesu, choć równie chętnie wraca do dawnych kompozycji i poszerza je o dodatkowe elementy. Na rok 2007 w planach jest projekt koncertowy Caverna Magica – Continuum nawiązujący do albumu z roku 1982.

Andreas Vollenweider od 1981 roku czynnie koncertuje, na stałe współpracując z kilkorgiem bliskich przyjaciół, sam zaś skład zespołu na przestrzeni lat koncertowania kilkukrotnie się zmieniał w zależności od charakteru tournée.


Andreas Vollenweider & Friends

Aktualny skład zespołu tworzą:

Skład (nie licząc perkusisty Waltera Keisera) jest multiinstrumentalny, każdy z nich gra na wielu rodzajach instrumentów, zarówno klasycznych jak i nietypowych. Dodatkowo, twórczość Vollenweidera studyjnie i koncertowo uzupełniają gościnni artyści i wirtuozi instrumentów, wśród których wymienić można tak znane nazwiska jak Bobby McFerrinRay AndersonDżiwan Gasparian i wielu innych. Najszersze ich grono spotkało się przy okazji sesji do albumu Cosmopoly w roku 1997.

Spośród polskich artystów okazję do wspólnej improwizacji miał trębacz Tomasz Stańko, który to towarzyszył Vollenweiderowi podczas koncertu Music For Peace, który odbył się w warszawskiej Królikarni 17 września 2005 roku, a także saksofonista Michał Urbaniak, z którym Vollenweider spotkał się w trakcie koncertu jazzowego w Krakowie, 6 października 2006 roku.



Kilka dotychczasowych koncertów Vollenweidera i Przyjaciół w Polsce było ogromnym sukcesem, a liczbowo audytorium niejednokrotnie przewyższało nawet oczekiwania organizatorów. Sporym wydarzeniem był koncert na festiwalu Wrocław Non Stop, na którym Vollenweider był główną gwiazdą, a który zgromadził 20 000 ludzi.

1 maja 2008 odbył się jego koncert z okazji 900-lecia miasta Jelenia Góra, zaplanowany w uzdrowiskowej części miasta – Cieplice Śląskie-Zdrój.

11 lipca 2009 Vollenweider po raz kolejny zagrał we Wrocławiu.



Ambitne projekty Vollenweidera (symfonie "Wolkenstein", "Tales of Kira Kutan"), współpraca z orkiestrami symfonicznymi, w tym Sinfonia Varsovia, czy praca wraz z Hansem Zimmerem (muzyka do filmu "Tears of The Sun") to przykłady szerokiego spektrum jego pracy, zainteresowań i możliwości.


Nagrody i wyróżnienia

Andreas Vollenweider jest laureatem nagród Grammy z roku 1987 za album Down To The Moon oraz World Music Award z roku 1992, otrzymał także nominację do nagrody Grammy w roku 2007 za album The Magical Journeys of Andreas Vollenweider. Vollenweider wystąpił przed Jego Świątobliwością Dalaj Lamąpodczas jego wizyty w Zurychu w 2005 roku.



4 października 1953 – Przychodzi na świat syn wybitnego organisty i kompozytora Hansa Vollenweidera – Andreas. Pod okiem ojca korzystał z okazji nabywania doświadczenia jako muzyk i kompozytor w niezliczonych projektach muzycznych. Mając naturę samouka, odnajdywał wiele różnych instrumentów w poszukiwaniu "własnego".

1975 – Andreas Vollenweider odkrywa harfę, jako instrument dla siebie, opanowuje własną technikę i modyfikuje instrument by sprostał jego oczekiwaniom, tworzącharfę elektroakustyczna. W efekcie tego Andreas Vollenweider komponuje muzykę dla filmu, teatru i produkcji telewizyjnych.

1979/80 – Vollenweider wydaje swój debiutancki album, Eine Art Suite in XIII Teilen. Dźwięki jego muzyki traktuje się jako punkt zwrotny do późniejszego określenia "muzyki Vollenweidera".

1981 – Andreas Vollenweider i Przyjaciele odgrywają pierwszy koncert na Festiwalu Jazzowym w Montreux, spotykając się z gorącym przyjęciem. Jesienią tego roku ukazuje się album Behind the Gardens ... Behind the Wall – Under the Tree ... który urzeka krytyków i słuchaczy. Nowy rodzaj muzyki zaczyna rozchodzić się po świecie.

1982 – Ukazuje się album Caverna Magica

1983 – Vollenweider krąży z koncertami po Europie. Na jesień ukazuje się Maxi-Singel Pace Verde, Andreas zaś tworzy niezależny film dokumentalny w którym okazuje swoje zaangażowanie w ochronę środowiska i ruchy pokojowe. W Amsterdamie Vollenweider otrzymuje Nagrodę Edisona za nietypowe brzemienie jego muzyki.

1984 – Ukazuje się album White Winds. Imię Andreasa Vollenweidera ukazuje się na amerykańskich listach przebojów, po czym otrzymuje propozycję na tournée po USA.

1985 – Vollenweider odbywa tournée, przy czym kompletnie zapełnione są widownie tak renomowanych sal jak Carnegie Hall czy Radio City Music Hall w Nowym Jorku, Kennedy Center w Waszyngtonie czy Universal Amphitheatre w Los Angeles. Tournée ciąg dalszy ma w Europie, gdzie osiąga nie mniejszy sukces.

1986 – Pojawia się kolejny album, Down to the Moon. Andreas Vollenweider i Przyjaciele ponownie spotykają się z entuzjastycznym odzewem ze strony audytorium amerykańskiego, kanadyjskiego i trzynastu państw europejskich.

1987 – Olbrzymi sukces odnosi trasa po Japonii i Australii. W tym samym czasie Andreas Vollenweider staje się pierwszym muzykiem Szwajcarii, który uzyskał nagrodę Grammy. Nagroda ta przypadła za album Down to the Moon.

1989 – Zostaje wydany album Dancing with the Lion. Dodatkowo, Vollenweider produkuje wideoklipy Pearls & Tears i Dancing with the Lion. Oba uzyskują wysokie nagrody w Stanach Zjednoczonych. Ponadto nowy album jest prezentowany na żywo przez Vollenweidera i jego przyjaciół – członków zespołu.

1990 – Jesień przynosi podwójne wydawnictwo Trilogy, który w sobie zawiera kompletne albumy Behind The GardensCaverna Magica i White Winds, większośćAn Art Suite... i Pace Verde. Tego roku w Szwajcarii ukazuje się także album Traumgarten (Ogród Marzeń), stworzony razem z ojcem Andreasa, Hansem. Wydawnictwo owo zawiera podtytuł Father and Son Improvise – Improwizacje ojca i syna.

1991 – Andreas Vollenweider kończy płytę Book of Roses. Razem z muzykami z całego świata, oraz najbliższymi towarzyszami, tworzy nową i ekscytujacą multi-instrumentalną opowieść. Po ukończeniu prac wycofuje się na kilkumiesięczny wypoczynek w celu zebrania energii na dalszą aktywność.

1992 – Andreas Vollenweider odbywa dobroczynny koncert na moskiewskim Placu Czerwonym, zorganizowany w celu pomocy dzieciom z Czernobyla. W MonakoVollenweider otrzymuje World Music Award.

1993 – Szwajcarski artysta rozpoczyna nagranie nowego albumu. Produkcją Eolian Minstrel prezentuje pierwszy w swej karierze album z piosenkami w języku angielskim. Łączy w nim własny głos z wokalem amerykańskiej piosenkarki Elizy Gilkyson oraz z typową już dla siebie sekcją harfową. Ponadto, w projekcie uczestniczy wielu gości oraz dawnych przyjaciół, w tym Carly Simon, także pojawiająca się wokalnie. W listopadzie Andreas Vollenweider przemierza zachodnią i wschodnią Europę z promocją nowego albumu.

1994 – Vollenweider koncertuje w Stanach Zjednoczonych i Europie. Po 15 latach powraca też na scenę Montreux Jazz Festival. Luciano Pavarotti zaprasza Vollenweidera wraz z przyjaciółmi na koncert przy okazji wrześniowego Pavarotti International Show w Modenie we Włoszech, transmitowanego na żywo w RAI UNO. Vollenweider gra swoją muzykę oraz akompaniuje Bryanowi Adamsowi w jego przeboju "Please Forgive Me" oraz Luciano Pavarottiemu w Ave Maria; Jako memento wieczoru, album Pavarotti & Friends 2 zostaje wydany w maju 1995 i staje się długodystansowym numer jeden list przebojów. Tego samego roku Vollenweider wypuszcza długo oczekiwany album zatytułowany Andreas Vollenweider & Friends - Live 1982-1994, który zostaje wydany pod koniec października. Obejmuje on dwanaście lat gry na żywo – od wczesnych projektów po album Eolian Minstrel.

1995 – Andreas Vollenweider tworzy nową grupę specjalizującą się w spontanicznej improwizacji. Trasa koncertowa przynosi go do Polski, do dobrze znanych miejsc większych miast, ale i także do starych zamczysk w mniejszych miasteczkach. Koncert w Sali Kongresowej w Warszawie zakończył się z podwójnym kompletem. Tournée jest wspomagane wielkim zainteresowaniem mediów, telewizja i radio transmitują koncert na żywo. Trasę kontynuuje serią występów na wolnym powietrzu. Następnie, Andreas Vollenweider wraz z przyjaciółmi koncertują po dwa razy dziennie w legendarnym nowojorskim Blue Note Club przez okres sześciu dni. Amerykańskie tournée prowadzi po raz pierwszy do Ameryki Łacińskiej. W międzyczasie Vollenweider pracuje nad nową płytą, Kryptos jest nagrywany przy udziale orkiestry symfonicznej z gościnnymi wirtuozami z całego świata – różnych krajów i kultur.

1996 – W lutym Andreas Vollenweider oraz przyjaciele przedstawiają pokaz premierowy wraz z orkiestrą RAI Orchestra na festiwalu w San Remo. Festiwal jest transmitowany na żywo przez RAI UNO do milionów widzów na terenie Europy.

W kwietniu Andreas Vollenweider daje pierwszy nietypowy koncert wraz z orkiestrą symfoniczną w Zurychu. W grudniu wpada na starego znajomego na lotnisku we Frankfurcie. Włoska gwiazda, Zucchero zaprasza Vollenweidera do występów gościnnych na jego sześciu koncertach we Włoszech. Andreas wykazuje entuzjazm, tydzień później akompaniuje Zucchero na zatłoczonych koncertach, w jego piosenkach "Diamonds" i "Mente e Rosmarino". Ponadto widzowie są świadkami harfowych popisów solowych.

Specjalnym doświadczeniem obydwu artystów był koncert z okazji otwarcia sezonu narciarskiego na Kronplatz w Brunico w południowym Tyrolu, gdzie Zucchero i Andreas Vollenweider grali koncerty na wysokości 2500 m n.p.m. i w temperaturze -8 °C.

1997 – Na wiosnę ukazuje się Kryptos – najbardziej zaawansowany wtedy projekt Vollenweidera. Towarzyszy mu podtytuł "A Symphonic Adventure" (Symfoniczna Przygoda). Artysta przygotowuje się do dalszych tras koncertowych, razem z Solis String Quartet i Walterem Keiserem gra na ekskluzywnej gali w Warszawie oraz na wielu festiwalach w Europie. W październiku Andreas po raz pierwszy od wielu lat gra koncert solowy na Festival de Musica Visual w Lanzarotte, na Wyspach Kanaryjskich.

1998 – Na początku roku Andreas Vollenweider gra koncert solowy w Warszawskiej Operze. W lecie pisze muzykę do symfonii Wolkenstein. Złożona praca po raz pierwszy przedstawiona została w kościele Fraumünster w Zurychu. Pojawili się również przyjaciele Vollenweidera: Walter KeiserChristoph Stiefel i Matthias Ziegler, razem z rozbudowaną orkiestrą pod batutą André Bellmonta. Film i nagrania dźwiękowe zostały przeprowadzone podczas premier i dalszych ośmiu koncertów. Produkcja ta ukaże się w późniejszym czasie. Piętnastego września Kryptos zostaje wydany w Stanach Zjednoczonych, gdzie też niewiele później Vollenweider organizuje trasę koncertową – grając w dwudziestu czterech miastach, od wschodniego do zachodniego wybrzeża, mieszcząc się w czasie trzydziestu jeden dni.

1999 – Na początku października Andreas Vollenweider gra na dziesiątej imprezie z cyklu Festival de Musica Visual w Lanzarotte. Najbardziej interesujące jest miejsce koncertu – wulkaniczny krater. 18 Października ukazuje się album Cosmopoly; W kalejdoskopowej, zabawnej i ciekawej podróży dookoła świata słuchacz doświadcza muzyki postaci tak wyjątkowych jak: Bobby McFerrinMilton NascimentoRay AndersonDżiwan GasparianCarly SimonAbdullah Ibrahim czy Carlos Núñez.

Razem z tymi muzykami, Andreas Vollenweider tworzy fantastyczną kompozycję, spontaniczną, pełną ukrytych wartości i iluzji. Kolejna produkcja Vollenweidera raz jeszcze ukazuje jego wszechstronność – od muzyki etnicznej przez instrumentalny popmuzykę poważną aż do jazzu.

2000 – Andreas podróżuje po Europie, promując ostatni album wielkich improwizacji i muzycznych dialogów. Przy niemal codziennych zmianach składu muzyków, Vollenweider kontynuuje koncertowanie – w Nowym Jorku gra dwa koncerty z okazji ukazania się albumu na rynku amerykańskim. Tym razem w grupie przyjaciół obecni są przyjaciółka Andreasa, Carly Simon oraz Mindy JostynCarlos NúñezDżiwan GasparianXiaoJing Wang i Walter Keiser. Koncerty w Brazylii odbyły się przy udziale Miltona Nascimento oraz kompozytora/pianisty Wagnera Tiso.

2001 – Andreas uczestniczy na międzynarodowej konferencji na Bali (Indonezja), odbywającej się pod hasłem "Song of convergence". Uczestnicząc w konferencji Vollenweider gra wraz z balijskimi muzykami.

Tego też roku Andreas Vollenweider rozpoczyna pisanie kolejnego po Wolkenstein symfonicznego dzieła o tytule Tales of Kira Kutan, którego premiera ma miejsce na Warszawskim Film Music Festival 2001; Utwór grany jest wraz z orkiestrą Sinfonia Varsovia pod dyrekcją André Bellmonta.

Wrzesień, Ateny (Grecja), stary stadion; teatr "Sokrates – świt cywilizacji", z amerykańskim aktorem Rodem Steigerem w roli Sokratesa. Andreas Vollenweider zapewnia bogaty podkład dźwiękowy, chórki oraz perkusję.

"Carte blanche" na AVO Festival w Bazylei w Szwajcarii, jego goście (poza mini-orkiestrą) – Abdullah Ibrahim iDavid Lindley.

2002 – Andreas Vollenweider pojawia się muzycznie na Wiosennym Festiwalu w Budapeszcie na Węgrzech. Wykonanie symfonii Tales of Kira Kutan orazWolkenstein na Festiwalu "Live at Sunset" w Zurychu wraz z Sinfonia Varsovia.

- Ponadto, europejskie letnie tournée wraz z nowo utworzoną AVAF-miniorkiestrą, w tym pokazy na "Big Chill Festival" w Anglii; Tournée jest kontynuowane na jesieni 2002.

- Występ gościnny na koncercie urodzinowym kompozytora jazzowego George'a Gruntza w Zug w Szwajcarii; Współpraca z niemieckim kompozytorem filmowymHansem Zimmerem w Los Angeles dla filmu "Łzy Słońca", w obsadzie z Bruce'em Willisem i Monicą Bellucci.

2003 – Kontynuacja pracy z Hansem Zimmerem. Koncerty wraz z mini-orkiestrą w Johannesburgu (RPA) oraz na "North Sea Festival" w Kapsztadzie, z gościnnym udziałem południowoafrykańskiego multiinstrumentalisty Popsa Mohameda. Reszta 2003 r. mija na tworzeniu nowego albumu, który ma się ukazać w 2004 roku.

2004 – Ukazuje się nowy album pt. Vox a po nim promujące go europejskie tournée. Ponadto Vollenweider występuje w płd. Afryce na festiwalu MACUFE, gdzie koncert gromadzi 40.000 osób.

2005 – ciąg dalszy tournée z nową płytą. Remastering i powtórne wydanie całej dyskografii (15 albumów) (USA/Kanada – Savoy Label Group, reszta świata – Edel Music). Płyta Vox ukazuje się w USA i Kanadzie we wrześniu 2005. Tam też wydana zostaje kompilacja CD/DVD Magic Harp, w Europie zaś składanka CD/DVDStoryteller;

Praca nad nowym albumem – 4 godzinnym DVD który ma się ukazać późną jesienią 2006. Vollenweider występuje przed Dalaj Lamą podczas jego wizyty w Zurychu.

2006 – Andreas Vollenweider i Przyjaciele koncertują po Europie, potem Stanach Zjednoczonych – występując od wybrzeża do wybrzeża. Wstępnie na terenie Stanów Zjednoczonych i Kanady ukazuje się album The Magical Journeys Of Andreas Vollenweider, zawierający niemal 4 godziny materiałów koncertowych, dokumentalnych i wywiadów.

Lato upływa pod znakiem nagrań do bożonarodzeniowego albumu Midnight Clear, który ukazuje się przed Świętami w wersjach na rynek amerykański i europejski, na którym Vollenweider współpracuje ponownie z bliską przyjaciółką Carly Simon.

Rok upływa pod znakiem koncertów na terenie Europy, pojawiają się albumy Midnight Clear oraz – w Europie – DVD The Magical Journeys Of Andreas Vollenweider

2007 – Z okazji 25-lecia wydania albumu Caverna Magica, Vollenweider informuje o nowym projekcie koncertowym – "Caverna Magica – Continuum"; Plany obejmują nową i bardziej zaawansowaną wizualną i dźwiękową oprawę koncertów.

Użytkownicy przeglądający ten temat: 0

0 użytkowników, 0 gości, 0 anonimowych